Content:
De Franse keuken
‘Stokbrood en croissants, slakken en kikkerbilletjes en kazen en wijnen maken de Franse keuken’
‘Waarom eet u zo graag slakken en kikkerbilletjes?’
"Ik heb warme chocolademelk uit "un bol" (een kommetje) gedronken. Blijkbaar is dat een gewoonte bij het ontbijt in Frankrijk. Ze soppen er ook hun brood in. Heerlijk!"
Het is onmogelijk om één nationaal gerecht op te noemen, want elk van de 22 Franse "régions" heeft zijn eigen specialiteiten, zowel hartig als zoet. Recent onderzoek wijst echter uit dat “mosselen met frietjes”, en niet meer “quiche lorraine” het favoriete gerecht van de Fransen is. Het is een simpel recept en de mosselen zijn overal in Frankrijk in café-restaurants te verkrijgen. Maar wie heeft de frietjes uitgevonden?
Overal in Frankrijk zijn er bakkerijen, stokbroden en croissants te vinden, maar het brood in het noorden verschilt van vorm en naam met dat van het zuiden.
Bij elke grote maaltijd hoort een kaasschotel. Bij een snelle maaltijd, zoals het avondmaal, nemen sommige Fransen genoegen met soep of een salade en een stuk kaas met, voor hen die dat willen, een glaasje wijn.
In veel Franse restaurants staan gerechten met slakken op het menu. Ze worden, net als oesters, per zes of per twaalf geserveerd. De bekendste en de sappigste zijn "les escargots de Bourgogne" de wijngaardslakken. Na regen komt zonneschijn en dit is het ideale moment om de slakken, die dan tevoorschijn komen, te verzamelen.
Veel jonge Fransen hebben eigenlijk nog nooit kikkerbilletjes geproefd en de recepten zijn moeilijk in kookboeken terug te vinden. Slechts enkele toeristische restaurants bereiden ze op vraag van buitenlandse klanten.
De legende is hardnekkig: de Fransen worden ook wel “de kikkerbilletjes-eters” genoemd. “Froggies & rosbif” is de naam van een Engels restaurant in Parijs, dat met een knipoog naar deze legende verwijst.
Het is een grappige naam omdat kikkers een bedreigde diersoort zijn in Frankrijk en omdat het kweken van kikkers al sinds 1977 verboden is. Het visseizoen werd ingekort naar 15 dagen per jaar. Ook amfibiebillen, die in toeristische restaurants bereid en geserveerd worden, worden meestal diepgevroren ingevoerd vanuit Azië en West-Europa.
Deux grenouilles se parlent d’un bord à l’autre de l’étang :
Coa, Coa ? répète l’une
On ne dit pas « quoi » reprend l’autre, on dit comment.